گفتگوی بین ما

چهره زرد مــــرا بین و مرا هیچ مــگو

 

 

 

درد بی‌حــد بنگر بهر خدا هیـچ مـــگو

دل پرخون بنگر چشم چو جیحون بنگـر

 

هر چه بینی بگذر چون و چراهیچ مگو

دی خــــــیال تو بیامد به در خــــانه دل

 

در بــــزد گفت بیا در بگشــا هیچ مگو

دست خود را بگزیدم که فغان از غم تو

 

گـــفت من آن توام دست مخا هیچ مگو

تو چو سرنای منی بی‌لب من ناله مکن

 

تــا چو چنگت ننوازم ز نوا هیچ مــگو

گفتـم این جان مرا گرد جهان چند کشی

 

گفت هــر جا که کشم زود بیا هیچ مگو

گـــفتم ار هیچ نــگویم تو روا می‌داری

 

آتشی گردی و گویی کـــه درآ هیچ مگو

هــمچو گل خنده زد و گـفت درآ تا بینی

 

همه آتش سمن و برگ و گیاه هیچ مگو

همــه آتش گل گویا شد و با ما می‌ گفت

 

جــز ز لطف و کرم دلــبر ما هیچ مـگو 

من که هم من باشد هم تو آن چه زیباست. در عالم کنونی کم جستو جو کنید آن من را در وجود خویش یابید که آن جاست آن.

(غزلیات دیوان شمس)