نیایش زمینی ها
ای یوسف خوش نام ما خوش میروی بر بام ما
انـــا فتــــحنا الـــــصـلا بـــــــازآ ز بـــــــام از در درآ
ای بــــحر پرمرجان من والله سبک شد جان من
این جــــان ســــرگـــردان من از گردش این آسیا
ای ســــــاربــــــان با قافله مگذر مرو زین مرحله
اشــــتر بخوابان هین هله نه از بهر من بهر خدا
نی نــی برو مجنون برو خوش در میان خون برو
از چون مگو بیچون برو زیراکه جان رانیست جا
گـــر قالبت در خـــاک شد جــان تو بر افلاک شد
گر خرقـه تو چــــاک شد جان تو را نبـــــود فــــنا
از ســر دل بـــــیرون نــــهای بنمای رو کایینهای
چـــون عشق را سرفتنهای پیش تو آید فتنهها
گویی مراچون میروی گستاخ و افزون میروی
بنـــگر که در خــــون میروی آخر نگویی تا کجا
گفـــتم کز آتشهای دل بر روی مفرشهای دل
مـــی غلـط در سودای دل تا بحر یفعل ما یشا
هردم رسولی میرسدجان راگریبان میکشد
بر دل خیالــــی مــیدود یعنی به اصل خود بیا
دل از جهان رنگ و بو گشته گریزان سو به سو
نعــــره زنان کــــان اصل کو جــامه دران اندر وفا
غزلیات از دیوان شمس
