| تبليغات | X |
یادداشت های ادبی، فرهنگی و سیاسی
جمع آوری اسناد حقیقت
 خدای را سپاس میگویم که فرصتی مهیا شد، و این حقیر را به کوشش در آورد که در راه جمع آوری اسناد حقیقت در وصف یکی از بزرگان تاریخ معنویت اندیش وتجربت اندیش چون مولانا جلاالدین محمد بلخی، که نامش همیشه در سرزبانهای انسانهای ساکن این کره خاکی هست را هر چه بیشتر برای دوست داران آن زنده یاد جمع آوری کنم . هر چند که آو از آن خاک ستم دیده بلخیان و غزنویان بوده اما ما همیشه در حق آن زنده روح کم لطفی کرده ایم. و این نکته را باید یاد آور شد که او هیچ نیازی به لطف ما ندارد بهتر این هست که بگوییم, ما در حق خویش کم اندیشی کرده ایم. چونکه خویشرا نشناخته ایم, تاکه او و نوع تفکرش را بشناسیم، اورا را کلمن بارکس بهتر از ما میشناسد. و بارکسی که با زبان دوم با او آشنا ئی دارد. از آن وقتی که آقای بارکس با او آشنائی پیداکرده است، با هما جرعه آب گل آلود (یعنی آشنائی با زبان دوم) همه ساکنان قاره آمریکا را دیوانه ای علم مولانا جلال الدین محمد بلخی ساخته است. آره او بی شک یک تجربت اندیش بکمال رسیده در راه رسیدن به ملکوت اعلا بود . و او یکی از اولیای خدا بود. ما کسانی که در راه به خویشتن رسیدن قدم نهادند کم نداریم بزرگانی را که نامشان همیشه به نیکی یاد میشوند. بزرگ منیشانی مثل خواجه عبدالله انصاری، سنائی غزنوی، ابو علی سینا بلخی، ناصر خسرو قبادیانی بلخی، حکیم ابوالقاسم فردوسی ودیگر نیکنامان و اندیشمندان که هر کدامشان سرخط ادب، علم، فلسفه و عرفان هستند در تاریخ جهان. خدا به ما توفیق دهد که این صفحه شروعی باشد به خود شناسی و رسیدن به تکامل واهداف بشریت.
بدرود... |
دل شناس
نوشته شده توسط رضا | لینک ثابت | موضوع: |
از جمادی مردم و آدم شدم بنام خدا
مـثـنـوی شعله های آتش عشق جلال الدین من *** ترک می گوید که عشق ما جلال الدین ماست روم میگوید که مولانا ی رومی مال ماست دوست می گوید که آن آزاده از ایران ماست بلخ مینازد که مولانا ز خون جان ماست *** باور من این بود ای همدلِ صاحبنظر! قامت آزاده اش چون بادِ صرصر میرود آن نمادِ عشق آن مردِ عزیز و مرد راد مردِ عاشق پیشه یی از( بوی جوی مولیان) درسِ الفت داد عشاقِ نکواندیش را با سرِ سرمستِ عشق وبا دلِ آزاده کیش «ازجمادی مُردّم ونامی شدم مُردّم ازحیوانی وآدم شدم حمله دیگر بمیرم ازبشر جلاالدین بلخی هشت قرن پیش مولانا به گوشِ ما سرود حیف می آید مرا بر سال های سالِ تو عمر خود را سال های سال ای همزادِ من! یا گهی با مستی خود گوشته ی آسوده ای یا به زنجیر جهالت خویشتن را بسته ای شاخه را برشاخ تابیدی قفس ها ساختی در طی این سال ها ایکاش تا آیینه وار همچو مولانا ی رومی درمیانِ شعله زار **** ای منادی صدای قرن های پیشِ پیش! این زمان درد و عذابِ بیشتر داریم ما اندکی چشمِ قشنگت را فراتر باز کن یا بیا در شعله زارِ عشق پیدا کن مرا در دلم آتش بزن در شور وغوغا کن مرا تابکی درکشتزار رفتگان دعوا کنیم؟ پر بزن برقله های عاشقی ماوا کنیم جای آن دارد که ( اصل خویش ) را پیدا کنیم هشت قرن پیش مولانا به غربت داد زد (...هرکسی کودورماند ازاصل خویش ۲۰۰۷ منبع: راحله یار : حریم عشق نوشته شده توسط رضا | لینک ثابت | موضوع: |
|
 
|
